Ook fiscalisten zijn gewoon mensen...

(Deze column verscheen op 6 april 2016 als bijdrage op het platform www.taxtalents.nl)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik de fiscaliteit heb verlaten, maar toch spreek ik nog ieder jaar een aantal van mijn oud-collega’s tijdens een buitengewoon gezellig etentje. We kiezen dan een goed restaurant en nemen rustig de tijd om bij te praten. Of zoals een goede vriend van mij ooit zei: “om oude meningsverschillen weer scherp te krijgen.” Een paar mooie flessen wijn helpen daar overigens goed bij.

Dit jaar was het plaats delict een sfeervol Italiaans restaurant in Amsterdam. Rond het afgesproken tijdstip druppelde iedereen binnen en om onze tijd niet te verdoen, werd direct een heerlijke fles Barolo besteld. Na het gebruikelijke hoe-gaat-het-met-jou-met-mij-gaat-het-goed-rondje, vertelde één van mijn oud-collega’s dat hij overwoog om ook maar eens een coach in de hand te nemen. Ondanks dat hij zijn werk nog steeds interessant vindt, hij heel tevreden is over zijn werkgever en heel gelukkig is met zijn privésituatie, is hij gewoonweg nieuwsgierig naar zijn persoonlijke doel in het leven, waar hij naartoe wil werken. Dat is helemaal niet zo gek zei een ander. We zijn altijd zo druk bezig met de waan van de dag en nemen eigenlijk nooit de tijd om even stil te staan. Om eens na te denken over wat ons drijft, wat we interessant en belangrijk vinden. Hierdoor verliezen we de regie over ons eigen leven en dit veroorzaakt bij velen de twijfel waar jij het over hebt. Toch? En hij keek mij aan, wachtend op een bevestigende reactie…

Ik at mijn mond leeg, legde mijn bestek neer en reageerde. Als ik kijk naar de hoogopgeleide professionals die bij mij aan tafel zitten, dan durf ik wel te stellen dat het grootste deel inderdaad geen grote problemen heeft. Mijn cliënten zijn eigenlijk heel bevoorrechte mensen met een mooie carrière en een gelukkig leven. Het gaat hen om het meer bewust richting en invulling kunnen geven aan hun leven. Het zijn van regisseur in plaats van toeschouwer. En dat is een hele opgave in een wereld waarin we van deadline naar deadline rennen, hard werken om die promotie te maken, een post academische studie of inhoudelijke cursus volgen om onze kennis op niveau te houden en onze ‘marktwaarde’ te verhogen, een gezin willen stichten, minimaal twee keer in de week willen sporten om fit te blijven én ons sociale leven op peil willen houden. Met andere woorden wij vragen heel veel van onszelf, maar beantwoorden zelden of nooit onze individuele persoonlijke vragen: wie ben ik, wat vind ik belangrijk, wat wil ik nu eigenlijk?

Het begint met rust en aandacht. Die malle molen van het leven moet je rustiger laten draaien en je moet aandacht hebben voor de dingen die je doet. Dat klinkt heel simpel, maar dat blijkt in de praktijk nogal lastig te zijn. Je moet namelijk durven stilstaan en terugkijken. Je moet de ontwikkeling die je hebt doorgemaakt begrijpen en je moet je eigen leven leren begrijpen. Dat is de basis om inzicht te krijgen in jezelf - degene wie je bent. Vanuit die basis kan je jouw stip aan de horizon zetten om daar vervolgens stap voor stap naartoe te werken. En daarmee word je regisseur van je eigen leven.

We bespraken die avond nog vele onderwerpen en oude meningsverschillen werden inderdaad weer haarscherp. Over één ding waren we echter unaniem eens. Zelfreflectie en coaching is lang zo gek nog niet, zeker niet voor ambitieuze succesvolle mensen. Daarbij concludeerden we dat fiscalisten net als alle andere hoogopgeleide professionals, ook behoefte hebben om naast vakkennis meer kennis over zichzelf te verkrijgen. Ook fiscalisten zijn blijkbaar gewoon mensen…

Naar aanleiding van het betreffende etentje en op basis van mijn kennis en ervaring als coach en fiscalist, heg ik een traject samengesteld specifiek gericht op fiscalisten: de expeditie voor fiscalisten.


Recente columns