Het positieve effect van afhankelijkheid


Afgelopen weekend was ik met mijn familie op Terschelling. Ondanks dat ik al vanaf mijn vierde op dit mooie Waddeneiland kom, verbaas ik mij iedere keer weer over die totaal andere wereld waarin ik terecht kom zodra ik van de veerboot stap.

Als kind vond ik de overtocht van Harlingen naar West-Terschelling een hele belevenis: de verscheidenheid aan mensen, krijsende meeuwen die in de lucht zweefden, het geluid van de zware motor van de boot, de vochtige wind die in mijn gezicht sloeg wanneer ik op het dek stond. Het was toen allemaal prachtig en het was ook afgelopen weekend wederom een prachtige belevenis.

Dit jaar kwam ik ’s avonds in het donker aan met de Brandaris als vertrouwd lichtpunt. En ook dit keer werd ik overmeesterd door de rust en het ritme van het eiland. De geluiden, de geur en de activiteit om mij heen. Het leek allemaal perfect op elkaar te zijn afgestemd. Een uitgebalanceerde droom waaruit ik niet wilde ontwaken...en gelukkig gebeurde dat ook niet. De dagen die volgden werd ik verblind door de schoonheid van de natuur en was het de vriendelijkheid van de eilandbewoners die mij ten deel viel. Zo sprak ik ook met een mevrouw die haar hele leven op Terschelling woont en werkt. Een heel bijzonder, open en intens goed mens. Zij heeft mij de magie van het eiland uitgelegd. Het komt er eigenlijk op neer dat het omsingeld zijn door water zorgt voor het besef van afhankelijkheid bij zowel de mensen als de natuur. Deze afhankelijkheid leidt ertoe dat je begrijpt dat je het niet alleen kan en ook niet alleen hoeft te doen. En dat geeft rust en vertrouwen. Vertrouwen in jezelf, in elkaar en in het leven. Ze eindigde met de woorden: “wij leven onze tijd en beleven ons bestaan.”

Tijdens de fietstocht naar ons vakantiehuisje aan de andere kant van het eiland bleven deze woorden zich herhalen in mijn hoofd. Ik besefte dat haar woorden precies aangeven waar veel mensen tegenwoordig mee worstelen. In onze samenleving wordt ‘afhankelijkheid’ namelijk vaak geassocieerd met zwakte of met fouten maken, met iets niet kunnen of niet hebben. Het heeft vaak een negatieve lading en daar proberen we als individu zo ver mogelijk van weg te blijven. We zijn immers net als iedereen de ideale mens. We kunnen alles en we doen zeker niet onder voor de ander. Het beeld dat de ander van ons heeft, hebben we nauwkeurig opgebouwd en vraagt om continue alertheid. Maar naarmate de jaren verstrijken, valt het steeds zwaarder om die zelf gecreëerde ideale persoon in stand te houden. Dit zorgt voor onrust en twijfel of in het slechtste geval raken we uitgeput of overspannen, zijn we “onszelf kwijt” of belanden we in een burn-out. Het wordt ons in ieder geval teveel en we gaan op zoek naar reflectie, naar zingeving, naar onszelf. Iedereen op zijn eigen manier en iedereen langs zijn eigen weg. Maar uiteindelijk komt iedereen tot het inzicht dat we zelf niet alles kunnen, dat we niet perfect zijn. Sterker nog, we komen tot het inzicht dat we niet alles hoeven te kunnen en dat we niet perfect hoeven te zijn. We komen erachter dat iedereen op zijn eigen manier kwetsbaar is en afhankelijk van anderen.

En juist dat besef geeft ruimte om aandacht en energie te steken in het ontdekken wat we wel kunnen, waar we écht goed in zijn en waar we onszelf en de ander mee van dienst kunnen zijn.


Recente columns